Niye Ben?
Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceÄŸi bir oyuk buldu… Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kiÅŸi dalgınlığa düşerek ipi gevÅŸetiverdi. Aniden boÅŸalan ip, hızla Brenda’nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu. Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu.
Ãœmitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah\’a dua edebilirdi yalnızca… Ve içten içe düşünüp dua etmeye baÅŸladı. “Allah’ım! Sen bu anda buradaki tüm daÄŸları görürsün. Bu daÄŸlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiÄŸin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.”
Patikalardan yürüyerek aÅŸağı indiler. AÅŸağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doÄŸru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri “Aranızda lens kaybeden var mı?” diye bağırdı.
Brenda’nın sonradan öğrendiÄŸine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmiÅŸti. Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlattı. Bir karikatürcü olan babası da aÄŸzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek, karıncanın üzerindeki baloncuÄŸa ÅŸunları yazdı:
” Allah ‘ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve
neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediÄŸin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım…”
“BU YÃœKÃœ NÄ°YE TAÅžIYORUM” demeyin…
0 18 19 November 2008
Ocak 26th, 2008 at 21:11
Hayatta ne kadar çok ÅŸey var sebebini anlamadığımız…